«سید جمال ساداتیان» تهیه‌کننده سینما و رئیس هیئت‌مدیره شرکت پخش فیلم «خانه فیلم»، در گفت‌وگو با خبرنگار سینماپرس، با اشاره به فاصله آمارهای فروش با واقعیت اقتصاد سینما اظهار داشت: در مورد اقتصاد سینما آمارهایی که از سوی سمفا و درباره فروش بلیت منتشر می‌شود، با واقعیت اقتصادی سینما، تقریباً هیچ تناسبی ندارد. اگر به استانداردهای جهانی نگاه کنیم، مردم در کره جنوبی به طور متوسط سالانه پنج و نیم بار و در اروپا حدود سه و نیم بار به سینما می‌روند.

تهیه کننده فیلم سینمایی «جامه دران» افزود: اگر در ایران فقط حداقل این اتفاق بیفتد و هر نفر سالی یک‌بار به سینما برود، باید حدود ۹۰ میلیون قطعه بلیت فروخته شود که معادل حدود ۱۵ هزار میلیارد تومان فروش خواهد بود. در حالی که امروز فروش سینمای ما حدود هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان است؛ یعنی فاصله‌ای بسیار زیاد با ظرفیت واقعی وجود دارد.

ساداتیان دلیل رکود سینما و اقتصاد شکست خورده آن را این چنین بیان کرد: چرا به این نقطه رسیده‌ایم! بخش عمده آن به نوع فیلم‌هایی برمی‌گردد که تولید و اکران می‌شوند. البته مسائل اقتصادی نیز بی‌تأثیر نیست، اما مهم‌تر از آن، نبود تنوع ژانر است. سینمای ما نمی‌تواند همه اقشار جامعه را با سلیقه‌های مختلف پوشش دهد.

او ادامه داد: امروز عمده فروش سینما متعلق به فیلم‌های طنزی است که صرفاً کارکرد سرگرمی دارند. اگر یک فیلم اجتماعی خوب ساخته و اکران شود، قطعاً بخش قابل توجهی از مخاطبان نیز از آن استقبال خواهند کرد.

تهیه کننده فیلم های سینمایی «متری شیش و نیم» و «زن و بچه» فشارهای مجلس بر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را از عوامل محدود شدن تنوع موضوعی در سینمای ایران دانست و اظهار داشت: مسئله این است که ما تا چه اندازه در سینمای خود تنوع قصه داریم! سال گذشته فقط دو فیلم اجتماعی اکران شد و همان هم با واکنش مجلس مواجه شد؛ تا جایی که حتی بحث استیضاح وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مطرح شد. این فشارهایی که از سوی مجلس به دولت وارد می‌شود، طبیعتاً دولت را در شرایطی قرار می‌دهد که در حوزه ممیزی و اعمال محدودیت بر قصه‌ها سخت‌گیرانه‌تر عمل کند. نتیجه آن هم همین سینمایی می‌شود که مدام از آن گلایه می‌کنیم و می‌پرسیم چرا نمی‌تواند مخاطب را قانع کند که به سینما بیاید.

وی افزود: بالاخره ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که هم طیف‌های سکولار افراطی در آن حضور دارند و هم طیف‌های مذهبی افراطی. بنابراین باید آن‌قدر تنوع موضوعی در سینما وجود داشته باشد که بتوان همه این گروه‌ها را به سالن سینما کشاند.

رئیس هیئت مدیره شرکت پخش «خانه فیلم» با بیان این مطلب که در حال حاضر، سینمای ما عملاً به دو دسته تقسیم شده است؛ یا فیلم‌های سفارشی و دولتی که معمولاً با استقبال مردم مواجه نمی‌شوند، یا فیلم‌های طنزی که صرفاً جنبه سرگرمی دارند؛ متذکر شد: اما وقتی وارد حوزه فیلم‌های اجتماعی یا آثار دارای نقدهای اجتماعی می‌شوید، به دلیل فشارهای ممیزی و انتقادهایی که از بخش‌های مختلف جامعه به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی وارد می‌شود، این فیلم‌ها در هاله‌ای از محدودیت قرار می‌گیرند.

او ادامه داد: منِ فیلمساز دوست دارم فیلمی را که به آن اعتقاد دارم، با دست باز بسازم؛ بدون اینکه برای آن این همه حاشیه ایجاد شود یا مدام گفته شود این بخش حذف شود، آن بخش اصلاح شود، این باشد و آن نباشد. گاهی اوقات هم با وزارت ارشاد گفت‌وگو می‌کنیم و در نهایت به یک تفاهم می‌رسیم و فیلم ساخته می‌شود، اما بعد از اکران، فشارها و هجمه‌هایی که از بیرون به دلیل همین نوع فیلم‌ها متوجه وزارت ارشاد می‌شود، آن‌ها را محتاط‌تر می‌کند و باعث می‌شود در ادامه محدودیت‌های بیشتری اعمال کنند.

تهیه کننده فیلم سینمایی «برف روی کاج ها» از علاقه اش به ساخت فیلم با موضوع جنگ رمضان گفت: جنگ یک ظاهر دارد که معمولاً درباره آن فیلم‌های حماسی ساخته شود، اما منظور من پرداختن به عوارض و پیامدهای تخریبی جنگ است. اگر امروز به من بگویند درباره جنگ فیلم بساز، قطعاً سراغ حماسه‌ها و حواشی جنگ نخواهم رفت. ترجیح می‌دهم درباره آثار ویرانگر جنگ بر کشور، بر خانواده‌ها و پیامدهایی که به دنبال خواهد داشت فیلم بسازم. اما آیا امروز امکان ساخت چنین فیلمی را دارم؟ قطعاً نه.

وی تاکید کرد: من نسبت به جنگ دغدغه دارم و واقعاً دوست دارم بتوانم با دست باز به عوارض و پیامدهای تخریبی آن بپردازم، اما آیا چنین امکانی وجود دارد؟ به نظر من، اصلاً چنین امکانی نیست.

«سید جمال ساداتیان» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: به نظر من، دولت به تنهایی نمی‌تواند این وضعیت را اصلاح کند، زیرا وقتی اهرم‌های مختلف فشار بر آن وارد می‌شود، اختیار چندانی برای تصمیم‌گیری ندارد. دولت نیز در نهایت تابع سلسله‌مراتب تصمیم‌گیری در کشور است. وقتی برای اکران دو فیلم، در مجلس بحث جمع‌آوری امضا برای استیضاح وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مطرح می‌شود، طبیعی است که در نهایت ناچار به مصالحه و توافق شوند.